نشسته رو سنگ

پوشیده باغچه

پیرهن قشنگ

صدایی آمد

از دل باغچه

آدم برفی بود

با دو تا زاغچه

می گفت : بچه ها

شاد شاد شاد

بازی با برف

عجب حالی داد.

من هم زدم برف

به آدم برفی

خنده ها کردم

او نزد حرفی

گلوله ی برف

می خورد به سرش

به دست و پاهاش

ببین اثرش

فردا که خورشید

تابید و تابید

آدم برفی را

هیچ کسی ندید.

۲۲/۱۰/۸۶

 برای نو جوانان

 باد وزيد و وزيد

                              تا كه به ساحل رسيد.

            ديد كه هر موج آن

                                در دل دريا نهان

           گاه شود هم چو دود

                               گاه مي آيد فرود

           گاه خزد هم چو مار

                                 گاه شود آبشار

            در پي او تند باد

                              گام به هر سو نهاد.

           موج دويد و دويد

                               تا كه به ساحل رسيد.

           راه گذر بسته بود.

                                پا و تنش خسته بود

           گفت عجب ساحلي!

                                خفته به خاك و گلي!

          پر شده چشمت به خواب

                                   گم شدي از آفتاب

            دور شد از ساحل او

                                  بي نظر و گفت و گو

             گفت در اين روزگار

                                   سعي كنم سعي و كار.

           موج به دريا پريد

                            ساحلي آن جا نديد

               باد كه اورا نيافت

                                بر سر ساحل شتافت.

              گفت : چه بي حاصلي!

                                   از همه کس غافلي

               مزد تو شلاق باد

                                چون تو كسي نيست باد!

               موج شود جاودان

                                       تا به ابد در جهان.

                باد از آن جا كذشت

                                       رفت به صحرا و دشت.

                   برد به شهر اين خبر

                                         اين خبر پر ثمر

                   هر كسي آن را شنيد،

                                            در پي كاري دويد.

                             شد به جهان كار ساز

                             محرم هر رمز و راز!

            در کوه و صحرا

                          می خواند آواز

                                         هم رنگ دریا

سر می کشد گل

                  این جا و آن جا

                              شاید ببیند

                                       صاحب صدا را

پروانه ها خیس

               گنجشک ها تر

                             پر می شود باغ

                                            از نغمه و پر

می بوسد آرام

               یک قطره باران

                          لب های گل را

                                      در سبزه زاران

گل می شود باز

              شاد و شکفته

                        صد قصه گویی

                                    با باغ گفته

شد غنچه خندان

              گل بوسه باران

                           در انتظار

                                  فصل بهاران

                                                      ۲۶/۱۰/۸۶