روز شنبه بود

              ساعت املا

                          از درس مریم

                                          دختر زیبا

معلم می گفت

                 با غصه و غم

                                حالا بنویس

                                             قصه ی مریم.

مریم می نوشت

                   غمگین و خسته

                                     به جای "قصه"

                                                     "غصه" آهسته!

یادش می آمد

               دعوای دیشب

                               خرج بی حساب

                                                مریضی و تب.

یک نقطه ی اشک

                    چکید رو "غصه"

                                    انگار شده بود

                                                   مثل یک "قصه"!

معلم تا دید

            چشم های مریم

                               یک نقطه ی تر

                                                  بر "غصه" و غم

دهان باز

          آن "غصه" را بست.

                               گفت که زندگی

                                                 مثل "قصه" است.

گاهی خوب و خوش

                       با نمره ی بیست(۲۰)

                                              گاهی پیش دو(۲)

                                                            هیچ نقطه ای نیست!

۲۶/۱۰/۸۶