خورشيد تابيد

بر روي گل ها

خنديد غنچه

در باغ زيبا

پرنده اي بود

در حال پرواز

در باغ و صحرا

 مي خواند آواز

گفتم كه اي كاش

پر مي زدم پر

هر جاي دنيا

سر مي زدم سر

پر زد پرنده

آمد به سويم

شايد كه دانست

آن آرزويم

گفت آن پرنده :

پر باز كن ، باز

مانند من  كن

پرواز ، آغاز

حالا كه هر بار

مي بينم او را

پر مي زنم ، پر

 بر آسمان ها !